Profesjonalny psycholog z Gliwic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Gliwicach.

Ambisentencja pozorna i psychopochodna

Przedstawiony powyżej opis ambisentencji pozornej oparty jest na wynikach badań, którym poddana została grupa 21 osób (por. op. cit., s. 190), w większości studentów medycyny. Każdy z badanych udzielał odpowiedzi na pytania formułowane tak samo we wszystkich przypadkach, a zmierzające do stwierdzenia jak ocenia swoje możliwości pomyślnego zdania egzaminu. Wymieniano egzamin uchodzący za trudny, czy to ze względu na obszerny materiał, wysokie wymagania egzaminatora, lub z obu tych względów równocześnie. Brano pod uwagę i takie okoliczności, jak bliski termin egzaminu oraz słabe wyniki uzyskane przez studentów w bieżącej i poprzedniej sesji egzaminacyjnej. Pełne badania zostały przeprowadzone tylko w przypadkach tych osób, które po namyśle i udzieleniu odpowiedzi na szereg pytań szczegółowych, były zdania, że nie mają szans pomyślnego złożenia egzaminu w pierwszym terminie, lub szanse te oceniały jako „nikłe”.

Badany udzielał odpowiedzi na piśmie, sam wpisując je na arkuszu zawierającym wydrukowane pytania. Z kolei podawano badanemu, za jego wiedzą i zgodą, jeden ze środków euforyzują- cych, najczęściej amfetaminę lub, w kilku przypadkach, capta- gon bądź kofeinę. Działanie euforyzujące, w postaci wyraźnej poprawy nastroju, ujawniło się u 16 osób, z których 12 zachowało się w- sposób zbliżony i charakterystyczny dla opisanego zjawiska. Mianowicie osoby te stwierdzały, że czują się „pogodniej”, „raźniej”, są „bardziej optymistyczne”, „myśli przesuwają się szybciej i swobodniej”, „pamięć jest sprawniejsza” itp. Po udzieleniu takich wyjaśnień lub zbliżonych, badani otrzymywali te same pytania co poprzednio, z prośbą, żeby odpowiedzieli na nie zgodnie z tym co sądzą w tej chwili. Badani zwykle z pewnym zakłopotaniem przedstawiali swoje stanowisko, różniące się od tego jakie zajmowali przed półgodziną (godziną): „Wiem, że to kwestia przelotnego nastroju, ale czuję przecież, że nie jest tak źle, dam sobie chyba radę: właściwie to moje szanse złożenia egzaminu są dość duże…”: „Rozumiem o co chodzi, znam przecież działanie tych środków i sam jestem trochę zdziwiony, ale widzę teraz, że zbyt pesymistycznie określiłem poprzednio swoje możliwości, oceniam swoje szanse na jakieś 80°/o”. I tu pojawia się okoliczność szczególnie znamienna: na pytanie czy zatem opinia wypowiedziana poprzednio była błędna, odpowiedzi są najczęściej tego rodzaju: „Nie umiem tego dobrze wyrazić, wydaje mi się teraz, że zdam ten egzamin, jestem tego prawie pewny, ale gdy odpowiadałem na te pytania pierwszy raz, wtedy nie widziałem możliwości zdania, i chyba miałem rację.,.”

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.