Profesjonalny psycholog z Gliwic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Gliwicach.

BADANIA NAD DOJRZEWANIEM CZ. II

Analogiczne wyniki otrzymano w podobnych (choć, oczywiście, nie tak daleko idących) eksperymentach z dziećmi. W. iM. Dennisowie, na przykład, obserwowali rozwój dwóch bliźniaczek w warunkach ograniczonego obcowania społecznego (eksperymentatorzy, opiekujący się dziećmi, zachowywali „martwe twarze” – nie uśmiechali się do dzieci, nie marszczyli się, nie mówili, nie bawili się z dziećmi, nie pobudzali ich do jakiejkolwiek’ reakcji) i ograniczenia niektórych ruchów (dzieci nie miały możności ćwiczenia się w siadaniu i stawaniu, a chwytanie było ograniczone tylko do ubrania, pościeli, łóżeczka – innych przedmiotów ani zabawek dzieciom tym nie dawano). Okazało się, że te ograniczenia w pierwszych 9 miesiącach życia spowodowały bardzo małe opóźnienia rozwojowe, dopiero po 9 mieś. wpływ restrykcji był wyraźny, zwłaszcza w zakresie chwytania i lokomocji. Jednak po ustaniu ograniczenia dzieci bardzo szybko wyrównywały braki, co świadczy o roli w rozwoju nie tylko dojrzewania organizmu, ale i spontanicznej aktywności dziecka (por. Munn, 1955, s. 194 – 196). Podobnie w obserwowanym przez W. Dennisa rozwoju niemowląt u Indian plemienia Hopi, gdzie istniał zwyczaj bardzo mocnego unieruchamiającego spowijania, okazało się, że to krępowanie ruchów-(do pewnego czasu) nie opóźniało początków chodzenia (por. Munn, 1955, s. 197). W innych badaniach stwierdzono, że uśmiech zjawia się spontanicznie bez społecznego przykładu (W. Dennis), a mimiczne wyrazy uśmiechu, strachu i gniewu rozwijają się jednakowo u dzieci widzących i niewidomych (J. Thompson: por. Ausubel, 1958, s. 83).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.