Profesjonalny psycholog z Gliwic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Gliwicach.

Emeryci

Ocena lżejszego stopnia nieprzystosowania nasuwa pewne trudności. Poglądy na to, co jest normalne w starszym wieku, mogą być wypaczone i przestarzałe. Dobre i złe przystosowanie się w starości bywa różnorodne. Wzorce przystosowania się powinny być oceniane z punktu widzenia ich skuteczności. Jeśli nie występują żadne objawy negatywne, takie jak depresja, niepokoje, niewydolność, chorobliwe lęki, bądź apatia, deluzje, halucynacje, całkowite izolowanie się od otoczenia – można zakładać, że człowiek w pewnym stopniu przystosował się do starości. Jest on wówczas w zgodzie ze środowiskiem nawet wtedy, gdy jego zachowanie się nie odpowiada przyjętym zwyczajom, normom statystycznym i poglądom na to, co jest dobre lub złe dla ludzi starych. w połowie byli to emeryci, a w połowie ludzie pracujący w pełnym lub częściowym wymiarze godzin. Zgłoszenia do badań były dobrowolne, można zatem przypuszczać, że byli to ludzie lepiej niż przeciętnie przystosowani do życia. Próba badana w pracy Rei- chard i jej współpracowników była niewielka, jednak poświęcimy nieco miejsca opisowi stosowanych metod i pojęć, ponieważ wydają się interesujące. Zastosowanie tych metod na szerszą skalę może dać wyniki ważne dla badania trudnej dziedziny osobowości i procesu starzenia się. Wyniki badań są ciekawe i przekonywające, chociaż nie jest to pełny i wyczerpujący opis form typowego przystosowania się w starszym wieku.

W porównaniu z ludźmi pracującymi emeryci mają mniej rozrywek, ale są bardziej aktywni w czynnościach domowych, w życiu towarzyskim i zajęciach związanych z własnym hobby. Wykazują co najmniej takie samo (jeśli nie większe) zainteresowanie polityką, zwłaszcza związane z zagadnieniami rent i zarobków. Emeryci skłonni są do przesady w ocenie pozytywów pracy i negatywnych stron jej przerwania. Przeciwnie, ludzie pracujący oceniają przesadnie korzyści, jakie płyną z posiadania wolnego czasu w okresie emerytalnym, a nie doceniają walorów pracy zarobkowej. Wielu pracujących niepokoi się tym, że zbliża się czas przejścia na emeryturę, ale tylko niewielu emerytów martwi się tym, iż nie zarabiają już na życie. Skarżą się tylko na swoje zmniejszone możliwości finansowe.

Zaawansowany wiek wywołuje wyraźne zmiany w wielu przejawach życia człowieka

Jeżeli zachowany jest pewien stopień ciągłości, przystosowanie się przebiega bez większych zakłóceń. Normalny, stosunkowo dobrze przystosowany starszy człowiek jest w zasadzie realistą w ocenie faktów, a także w ocenie samego siebie: żonę traktuje jako równorzędnego partnera wspólnej doli: jest tolerancyjny w stosunku do swych bliskich.

Ponieważ badana grupa składała się z ludzi, którzy zgłosili się do badań dobrowolnie, ogólny poziom mógł być stosunkowo wyższy od przeciętnej. Nie zanotowano na przykład większych różnic w stanie zdrowia między ludźmi pracującymi a emerytami. Starsi spośród emerytów byli wprawdzie nieco słabsi fizycznie i bardziej podatni na zmęczenie, ale i w tym zakresie występowały odchylenia indywidualne. Porównania między starszymi osobami, które już nie pracowały, a młodszymi jeszcze pracującymi, wykazały lepsze ogólne przystosowanie się u starszych. Oceniały one swój stan zdrowia wyżej niż był on w rzeczywistości. Stan zdrowia nie był przedmiotem ich szczególnej troski, lecz jednocześnie nie negowali, iż mają pewne kłopoty ze zdrowiem. Okazywali mniej niepokojów niż grupa młodsza i traktowali swój zaawansowany wiek jako powód do dumy, mając poczucie uzyskania w związku z tym pewnych uprawnień. W postawie wobec śmierci występowały wyraźnie zaznaczone różnice indywidualne, jednak w zasadzie ludzie starsi wykazywali w związku z tą sprawą mniejsze zaniepokojenie. Emeryci byli aktywniejsi, bardziej odpowiedzialni i bardziej niezależni w kontaktach z innymi ludźmi starymi. Postawa samoobrony nie była wyraźnie zaznaczona, podejrzliwość była mniejsza, a w stosunkach interpersonalnych popełniali mniej błędów. Sprawiali wrażenie ludzi bardziej otwartych i ufnych, bezpiecznych i ustabilizowanych, łatwiejszych we współżyciu i mniej wrogo ustosunkowanych do kobiet. Rzadziej okazywali niezadowolenie, pesymizm, stan depresji lub lekceważenie własnej osoby. Rzadsze były przypadki niezrównoważenia, rezygnacji i apatii.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.