Profesjonalny psycholog z Gliwic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Gliwicach.

Istota relatywizmu

Wobec tezy głoszącej, iż pewne sądy są tylko przez człowieka czy przez pewnych ludzi uważane za prawdziwe nie będąc nimi w istocie, należy postawić pytanie, czy ludzie ci słusznie czy niesłusznie przekonani są o prawdziwości głoszonych przez siebie sądów. Jeśli sąd słusznie uznany jest za prawdziwy – j est sądem prawdziwym. Natomiast samo uznanie sądu za prawdziwy nie czyni go jeszcze prawdziwym. W tym duchu Brentano, trawestując powiedzenie Protagora- sa, powiada że nie każdy człowiek jest miarą prawdy, lecz tylko ten, który sądzi słusznie. Miarą słuszności sądu jest istnienie lub nieistnienie jego przedmiotu, obiektywny stan rzeczy, nie zaś przekonanie sądzącego. Nawiązanie do poglądów Twardowskiego polega tu na tym, że jeśli sąd jest prawdziwy, to nie dlatego, że jest za prawdziwy uważany, lecz że powinien bvć za taki uznany, właśnie ze względu na swoją obiektywną prawdziwość.

Relatywizm nie da się utrzymać na podstawie podawanych przez siebie przykładów prawd względnych. Nie daje się też utrzymać, jak wyżej pokazaliśmy. na podstawie dedukcji z subiektywizmu, z przekonania, iż wszelka prawda jest w gruncie rzeczy sądem przez kogoś za prawdziwy uznawanym, zatem nieuchronnie względnym. Subiektywizm musiałby nainierw dowieść, że sąd uznawany za prawdziwy, jest prawdziwym już na mocy samego tego uznania. Nie iest jednak w stanie tego uczynić, ponieważ podmiot poznaiacy samym swoim przekonaniem nie rozstrzyga o prawdziwości sadu, lecz istnienie lub nieistnienie przedmiotu sadu decyduje, przy danej jakości sądu, o jego słuszności.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.