Profesjonalny psycholog z Gliwic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Gliwicach.

Mądre uwagi Sullivana

Do zakończenia pierwszych dwóch stadiów wywiadu psychiatra powinien opracować wiele prowizorycznych hipotez dotyczących problemów pacjenta i ich genezy. W okresie szczegółowego wypytywania psychiatra stara się ustalić, która z kilku hipotez jest właściwa. Czyni to, słuchając i zadając pytania. Sullivan wskazuje wiele obszarów, które należy spenetrować – takich jak trening czystości, postawa wobec ciała, nawyki związane z jedzeniem, ambicja, aktywność seksualna – lecz i tu nie narzuca żadnego formalnego planu, którego należałoby się sztywno trzymać.

Dopóki wszystko przebiega gładko, dopóty nie jest prawdopodobne, by prowadzący wywiad nauczył się czegoś o związanych z tym problemach, z których najpoważniejszym jest wpływ postaw psychiatry na zdolność pacjenta do komunikowania się. Gdy jednak proces komunikowania pogarsza się, prowadzący wywiad zmuszony jest postawić sobie pytanie: „Co takiego powiedziałem lub zrobiłem, co spowodowało, że pacjent się boi?” Zawsze istnieje pewien stopień wzajemności między stronami – Sullivan określa go jako wzajemną emocję (reciprocal emotion) – i każda z nich nieustannie odzwierciedla uczucia drugiej. Obowiązkiem terapeuty jest poznawanie i kontrolowanie własnych postaw, w celu zapewnienia możliwie najlepszego komunikowania się. Innymi słowy: nie powinien on nigdy zapominać o swej roli specjalisty od obserwacji uczestniczącej. Terapeuta doprowadza do końca serię wywiadów, formułując ostatecznie to, czego się dowiedział, zalecając pacjentowi pewien sposób postępowania oraz podając mu ocenę prawdopodobnego wpływu tego zalecenia na jego życie.

Lektura mądrych uwag Sullivana dotyczących przeprowadzania wywiadów nie pozostawia wątpliwości, że – jego zdaniem – czynność ta wymaga ogromnie dokładnej obserwacji ze strony uczestniczącego obserwatora. Czytelnika może zainteresować porównanie zalecanego przez Sullivana typu wywiadu z różnorodnymi procedurami przeprowadzania wywiadu, które omawiają Maccoby i Maccoby (1954) oraz Cannell i Kahn (1968), a także z technikami wywiadu klinicznego przedstawionymi w książce The clinical interview (1955 – Wywiad kliniczny), opublikowanej pod redakcją Felixa Deutscha i Williama Murphy’ego.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.