Profesjonalny psycholog z Gliwic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Gliwicach.

Prace Agranoffa

Prace Agranoffa (1967) znakomicie potwierdzają wykryty przez Krecha fakt, iż doświadczenie wywołuje strukturalne zmiany komórek mózgowych i ich chemizmu. Agranoff prowadzący swe prace na złotych rybkach, wykazał, że pamięć długotrwała (powyżej kilku sekund lub minut) tego co zostało przeżyte i doświadczone (wyuczone), kontrolowana jest przez działanie genów – poprzez obecność określonych cząsteczek białka, wytwarzanych przez zawarty w jądrach komórkowych RNA. Rozumowanie Agranoffa było następujące: jeśli pamięć długotrwała rzeczywiście jest funkcją wyzwalanej – dzięki stymulowanemu przez środowisko działaniu genów – produkcji białek, to wstrzyknięcie do mózgu rybek środków chemicznych, które uniemożliwią wytwarzanie nowych białek lub RNA, powinno nie dopuścić do zapamiętania uprzednich doświadczeń środowiskowych.

Tak też się stało. Agranoff wyuczył swoje rybki, by na sygnał świetlny przepływały z jednej strony akwarium na drugą i dzięki temu unikały podrażnienia prądem. Na nauczenie się tego rybki potrzebowały około 40 minut: pamięć o tym zadaniu utrzymywała się przez kilka dni. Rybom wstrzykiwano pewne określone związki chemiczne bezpośrednio przed ćwiczeniem lub tuż po nim. Związki te nie zakłócały uczenia się zadania, niemniej po jednym lub dwóch dniach okazywało się, że ryby niemal w ogóle nie pamiętają uprzedniego doświadczenia. Widocznie wytwarzanie białek czy RNA nie wiąże się z samym uczeniem się, czyli z pamięcią krótkotrwałą. Jednak powtarzanie prób (ćwiczenie) zdaje się wyzwalać działanie genów, wytwarzających określone białka, niezbędne do fizycznej strukturalizacji, umożliwiającej długotrwałe zapamiętanie danego zdarzenia. W tym miejscu być może zechciałbyś już zastanowić się nad tym, w jaki sposób osiągnięcia badawcze Krecha i Agranoffa wspierają teorię zespołów komórkowych Hebba oraz piagetowskie koncepcje struktur wiedzy i – bardziej ogólnie – adaptacji rozwojowej. Być może zechciałbyś też już bardziej szczegółowo zastanowić się nad tym, w jaki sposób doświadczenie środowiskowe może wpływać na działanie genów – zjawisko to wszak tkwi u podstaw adaptacji rozwojowej i obejmuje swym zasięgiem koncepcje uczenia się i rozwoju intelektualnego, czyli to, co dla Ciebie jako nauczyciela ma ogromne znaczenie.. Pornogą Ci w tym ćwiczenia zawarte w zadaniu 11-2.

Gdy dowiedzieliśmy się już nieco o tym, jak geny i środowisko współdziałają ze sobą przy wykonywaniu swego zadania, musimy znów powrócić do Piageta, który uważał, iż żaden organizm nie rozpoczyna od zera procesu swej adaptacji rozwojowej. Od początku dysponuje on strukturami wiedzy ukształtowanymi w jego historii ewolucyjnej, co umożliwia mu poznanie środowiska typowego dla jego gatunku i reagowanie na nie w sposób odpowiedni i adaptacyjny. Zwykle uważamy tę informację za wrodzoną czy instynktowną, choć Tinbergen (Hall, 1974) oraz inni przekonują nas, iż słowa te są mylące, gdyż pojęcie „wrodzony” można interpre- 113 tować w sensie wstępnie zaprogramowanej informacji, będącej w swych funkcjonalnych i strukturalnych przejawach czymś absolutnym i niezależnym od oddziaływania środowiska. Sugeruje on, iż termin „odporny na wpływ środowiska” (emkonmentresistant) jest bardziej ścisły, ponieważ „odmomentu, gdy komórka jajowa ulega zapłodnieniu, organizm wchodzi w interakcje ze swym środowiskiem. Tak więc, mówienie, iż jakaś cecha dojrzałego zwierzęcia Odporność na jest wrodzona, to zbyt duże uproszczenie”11. Pojęcie odporności na wpływ środowisko środowiska pomaga nam traktować programy zachowania jako „programy oznacza… stosunkowo bardziej lub mniej otwarte – od mniej do bardziej odpornych na wpływ środowiska”12.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.