Profesjonalny psycholog z Gliwic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Gliwicach.

Psychozy starcze

Psychoza starcza występuje stosunkowo późno, na ogół po 70 roku życia. Narastanie choroby jest stopniowe, przejawia się ona częściej u kobiet niż u mężczyzn. Spactek zdolności intelektualnych jest względnie powolny, ale postępujący. Pacjent traci zainteresowania i staje się mniej reaktywny, uczucia i emocje tracą subtelność. Wobec zmniejszania się sprawności fizycznych i umysłowych człowiek zagłębia się coraz bardziej jedynie we własne myśli, tracąc kontakt z otoczeniem. Jednym z pierwszych widocznych objawów nadchodzącej psychozy starczej jest utrata pamięci, przy czym dotyczy ona w słabszym stopniu wspomnień z lat bardziej odległych w czasie. Zjawisko to występuje normalnie u wszystkich ludzi starszych, jednak zaznacza się wyraźniej w przypadkach psychozy starczej, nawet w jej wczesnych stadiach. Wydaje się, że na zaburzenia pamięci ma wpływ układ limbiczny, a z kolei te zaburzenia związane są czasem z zanikiem uczuć. Pacjent traci energię i łatwo staje się smutny: śpi niespokojnie, wykazuje niepokój ruchowy.

Bywa, że człowiek chory na psychozę starczą wstaje i chodzi o dowolnej porze dnia i nocy, krzyczy i śmieje się bez konkretnego powodu. Brak świadomej kontroli i zanik uczuć społecznych może powodować zachowanie antyspołeczne. W stosunku do normalnego procesu starzenia się zmiany występujące przy demen- cji starczej są szybsze i bardziej gwałtowne, a śmiertelność większa. Zmiany patologiczne związane z psychozą starczą są różnorodne.

We wczesnych stadiach przeważają depresje z towarzyszącymi im nastawieniami urojeniowymi (paranoi- dalnymi) oraz chorobliwe nieuzasadnione lęki przed karą za nie popełnione grzechy i przestępstwa. Występujące wówczas krótkotrwałe urojenia mają charakter słabych prób uporządkowania rozproszonych myśli, spostrzeżeń i uczuć. W stadium zaawansowanym pacjent może oskarżać ludzi, że mu szkodzą lub okradają go, mówić o zmarłych jako o żyjących, nie rozpoznawać bliskich osób, których nie widział przez krótki czas. Objawy otępienia starczego i psychozy miażdżycowej są pod tym względem podobne. Dolegliwości fizyczne lub dezorganizacja społeczna w najbliższym środowisku mogą spowodować ostre stany deliryjne, w których pacjent staje się niespokojny,, trudny do kierowania, podatny na halucynacje słuchowe i wzrokowe. Tacy pacjenci często kierowani są do szpitala po raz pierwszy. U niektórych występuje paranoidalna podejrzliwość: stają się oni wtedy niebezpieczni dla otoczenia. Po ustąpieniu delirium pacjenci odzyskują w pewnym stopniu kontrolę świadomości, jednak u większości z nich pozostają nadal wyraźne objawy demencji. Rozwój choroby przebiega różnorodnie, jednak mniej więcej w 6 miesięcy po wystąpieniu psychozy starczej pojawia się osłabienie i apatia, umysł zaczyna pracować wolno, występuje stopniowe stępienie uczuć, a chory szybko i łatwo męczy się. Następuje gwałtowne pogorszenie w pojmowaniu zjawisk i zdarzeń otaczającej rzeczywistości, a luki w pamięci chory stara się wypełniać zgadywaniem i fantazjowaniem. Chwilami dąży do ukrycia swego złego stanu, przyjmując serdeczną postawę wobec otoczenia i prosząc o wybaczenie pomyłek. Gdy choroba czyni dalsze postępy, chory traci pamięć nawet dawniejszych okresów życia, chociaż czasem zachowane zostają pojedyncze oderwane wspomnienia. Chory coraz wyraźniej traci rozeznanie rzeczywistości i otaczających go ludzi: myśli jego błądzą i urywają się. Nie nadąża za tokiem myśli, nie umie przystosować się do zmieniających się okoliczności. Spadek sił ujawnia się – tak jak i u zdrowych starych ludzi – w próbach podejmowania nadmiernego wysiłku albo w przepraszaniu stale otoczenia za swą słabość, albo też w pomyłkach w działaniu. Czasem choroba niszczy dotychczasowe nawyki i pa- cjent nie potrafi już prawidłowo myśleć, logicznie mówić lub poprawnie pisać. Mówiąc, gubi się i odbiega od tematu, powtarza te same zdania i formuły bez treści. Mowa staje się niezrozumiała, nieuporządkowana i nieprawidłowa, przechodząca w końcu w bełkot. Równie ostro i gwałtownie przebiega pogorszenie się zachowania emocjonalnego i społecznego. Chory traci energię, staje się otępiały, ogarnia go apatia, a jego reakcje emocjonalne są powolne i słabe: chwilami dziecinna euforia przejawia się w charakterystycznym starczym chichocie. Gdy człowiek pozostaje bez opieki, jego wygląd staje się tak zaniedbany i odrażający, że wymaga to ingerencji władz.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.