Profesjonalny psycholog z Gliwic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Gliwicach.

REFLEKSJE O WYCHOWANIU I SAMOWYCHOWANIU CZ. II

Struktura wychowania ulega zasadniczym zmianom w przypadku, gdy między nauczycielem a uczniem tworzy się stosunek, jaki istnieje między bardziej a mniej doświadczonym naukowcem, gdy samo wychowanie staje się specyficznym procesem badawczym. Wprawdzie naukowiec bardziej zaawansowany posiada szersze horyzonty i lepszą znajomość reguł metodologicznych od początkującego badacza, ale ten ostatni w pewnych szczegółowych sprawach jest także specjalistą. Wprowadzenie takich relacji w szkole powoduje, że nauczyciel przestaje być niedoścignionym ekspertem, lecz staje się partnerem, który może nauczyć się wiele od młodzieży. W procesie nauczania nauczyciel i uczeń formułują problemy, stawiają hipotezy i próbują je zweryfikować. Uczeń przestaje być ofiarą systemu kształcenia, lecz staje się jego współorganizatorem i aktywnym uczestnikiem. Wbrew pozorom, takie rozumienie procesu wychowawczego nie jest czymś rewelacyjnym: nie jest ono również pozbawione realizmu. W pracach niektórych polskich pedagogów, na przykład w książkach Czesława Kupisiewicza, można znaleźć elementy takiej wizji kształcenia.

Zmiana stosunku między nauczycielem a uczniem wymaga modyfikacji metod nauczania i wychowania. Przede wszystkim wymaga ona ograniczenia do niezbędnego minimum metod podających, które polegają na biernym przekazywaniu wiedzy uczniowi. Jednocześnie w szkole muszą zacząć dominować nowoczesne techniki, które kształcą aktywność i samodzielność młodzieży. Współczesna pedagogika wypracowała cały repertuar takich metod. Jedną z nich jest nauczanie problemowe. Wprowadzenie go powoduje, że uczeń staje się badaczem, który pod kierunkiem nauczyciela odkrywa problemy, formułuje hipotezy i próbuje je uzasadnić. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby materiał nauczania z dziedziny historii, biologii czy fizyki ująć problemowo. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby uczeń zamiast biernego opanowania prawa Archimedesa, samodzielnie je „odkrył” w czasie przeprowadzania eksperymentów w laboratorium fizycznym. Obecnie wiemy ponad wszelką wątpliwość, że nauczanie problemowe kształtuje umiejętność produktywnego myślenia i powoduje, że wiedza staje się bardziej operatywna – znacznie łatwiej można ją zastosować w praktyce. Uczy ono jeszcze czegoś, a mianowicie postawy badawczej. Dzięki niej człowiek widzi świat nie jako doskonale zorganizowaną strukturę, lecz jako zbiór problemów, które każde pokolenie musi rozwiązywać.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.