Profesjonalny psycholog z Gliwic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Gliwicach.

Rozdział i wykorzystanie energii psychicznej

Dynamika osobowości to sposób rozdziału i wykorzystania energii psychicznej przez id, ego i superego. Ponieważ ilość dostępnej energii jest ograniczona, istnieje rywalizacja o nią między tymi trzema systemami. Jeden z systemów uzyskuje kontrolę nad dostępną energią kosztem dwóch pozostałych systemów. Gdy jeden system staje się silniejszy, pozostałe dwa muszą stać się słabsze, jeśli nowa energia nie dopłynie do ogólnego systemu.

Początkowo id dysponuje całą energią i wykorzystuje ją na czynności odruchowe oraz spełnienie pragnień za pomocą procesu pierwotnego. Obie te aktywności służą bezpośrednio zasadzie przyjemności, zgodnie z którą działa id. Zainwestowanie energii w działanie lub wyobrażenie, które zaspokoi pewien popęd, nazywa się wyborem obiektu popędu lub kateksją obiektu.

Energia id jest w stanie bardzo płynnym, co oznacza, że może łatwo zostać przerzucona z jednego działania czy wyobrażenia na inne działanie czy wyobrażenie. Ta łatwość przemieszczania energii popędowej wynika z niezdolności id do dokonywania dokładnych rozróżnień między obiektami. Różne obiekty są traktowane tak, jak gdyby były takie same. Na przykład głodne niemowlę połyka prawie wszystko, co może pochwycić i włożyć do ust.

Ponieważ ego nie ma własnego źródła energii, musi czerpać ją z id. To przekazanie energii z id procesom składającym się na ego dokonuje się dzięki mechanizmowi znanemu jako identyfikacja. Jest to jedno z najważniejszych pojęć w psychologii Freuda i jedno z najtrudniejszych do zrozumienia. Pamiętamy z poprzednich rozważań, że id nie odróżnia subiektywnych wyobrażeń od obiektywnej rzeczywistości. Gdy id dokonuje kateksji wyobrażenia pewnego obiektu, jest to tym samym, co kateksja samego obiektu. Ponieważ jednak wyobrażenie nie może zaspokoić potrzeby, przeto dana osoba zostaje zmuszona do rozróżnienia świata psychiki i świata zewnętrznego. Musi nauczyć się odróżniać wspomnienie czy wyobrażenie obiektu nieobecnego od wrażenia zmysłowego czy spostrzeżenia obiektu, który jest obecny. Następnie w celu zaspokojenia potrzeby osoba ta musi nauczyć się dostosowywać za pomocą procesu wtórnego to, co istnieje w jej psychice, do jakiegoś odpowiednika w świecie zewnętrznym. Takie dostosowywanie reprezentacji psychicznej do rzeczywistości fizycznej, tego, co istnieje w umyśle, do tego, co istnieje w świecie zewnętrznym, określa się jako identyfikację.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.