Profesjonalny psycholog z Gliwic. Dobra i tania pomoc psychologiczna w Gliwicach.

UTRWALANIE NIERÓWNOŚCI SPOŁECZNEJ

Teoretycy konfliktu nie twierdzą, że każdy system edukacji w sposób automatyczny i nieuchronny przyczynia się do utrwalania nierówności społecznej, ale są przekonani, że sposób funkcjonowania szkolnictwa w Stanach Zjednoczonych i w innych nowoczesnych społeczeństwach prowadzi do tego negatywnego zjawiska.

Amerykańskie szkoły są ściśle związane ze społecznością lokalną: opierają się na podatkach od własności (dopiero niedawno sytuacja zaczęła się zmieniać na skutek zalecenia sądu, aby fundusze były równomiernie rozdzielane pomiędzy wszystkie społeczności). Bogatsze dzielnice mają więcej funduszów przeznaczanych na szkoły: dzięki temu mogą zatrudniać lepszych, bardziej doświadczonych nauczycieli, zapewniać im korzystne warunki pracy oraz kupować więcej pomocy naukowych i wyposażenia niż dzielnice uboższe. Istotny jest również fakt, że mieszkańcy bardzo zamożnych dzielnic mają dostęp do władzy i rozdzielają zasoby finansowe miasta. W ten sposób system edukacji odzwierciedla i utrwala nierówny podział dóbr w systemie klasowym.

Szkolnictwo przyczynia się do ugruntowania istniejącej niesprawiedliwości także w inny sposób. Dostęp do wyższych warstw społeczeństwa zależy w dużej mierze od rodzaju wykonywanej pracy. W społeczeństwie amerykańskim wysokie stanowiska zawodowe są zwykle dostępne tylko dla osób z wyższym wykształceniem. Ponadto, badania wykazują istnienie zależności między wykształceniem rodziców a prawdopodobieństwem rozpoczęcia wyższych studiów przez ich dzieci (np. Sewell, 1971: Biuro Spisu Ludności, 1987b). Członkowie klasy wyższej zazwyczaj mogą sobie pozwolić na elitarne, prywatne szkoły wyższe dla swoich dzieci, które to szkoły jednocześnie zapewniają absolwentom lepszy start zawodowy. Młodzież z klasy wyższej najczęściej utrzymuje pozycję społeczną, jaką mają rodzice: system edukacji jest jednym z mechanizmów, które to ułatwiają.

Podobnemu celowi służy indywidualny tok nauki, czyli wyznaczanie uczniom określonego programu kształcenia na podstawie ich zdolności. Teoretycznie wyznaczanie indywidualnych programów powinno się opierać wyłącznie na predyspozycjach i zapewniać wszystkim uczniom odpowiedni poziom wykształcenia niezależnie od pochodzenia. W rzeczywistości jednak przynależność do klasy społecznej odgrywa zasadniczą rolę w tym procesie (Per- sell, 1977). Okazuje się, że to wyznaczanie jest inne dla zamożnych społeczności, a inne dla uboższych. Ci, którym przypisano wyższy poziom kształcenia (zwykle uczniowie pochodzący z klasy średniej społecznej), mają lepszych nauczycieli i większe możliwości niż ci, dla których wybrano niższy poziom (zwykle uczniowie pochodzący z klasy niższej lub robotniczej): ci pierwsi otrzymują więc jakościowo lepsze wykształcenie.

Istnieje wreszcie wyraźna pozytywna współzależność między wykształceniem a dochodem uzyskanym w ciągu całego życia. Zależność ta opiera się na rodzaju wykonywanego zawodu, który wiąże się z poziomem wykształcenia.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.